ΣΧΕΔΙΟ ΑΘΗΝΑ

Οπωσδήποτε δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ για το σχέδιο Αθηνά και τη συνακόλουθη μετακίνηση του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Παραθέτω, πάντως, απόσπασμα από ποιητική συλλογή τού τομεάρχη παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, Τάσου Κουράκη, όπου διαφαίνεται, οπωσδήποτε, άλλο επίπεδο από αυτό των Χριστοφιλοπούλου, Διαμαντοπούλου, Αρβανιτοπούλου κλπ:

Ανδρόγυνο

Ενώναμε τα αιδοία μας καταργώντας την εσοχή της και την εξοχή μου

κατακτώντας την παλινόρθωση του ανδρόγυνου

όπου ο άνδρας αποκτά αιδοίο χωρίς εξοχή και η γυναίκα εσοχή με

πλήρωση

Έτσι που ο άνδρας γράφεται πλέον με Άλφα κεφαλαίο και η γυναίκα με

Θήτα κεφαλαίο

Να πω, τώρα, ότι αν είχαμε ΣΥΡΙΖΑ υπουργό παιδείας θα ήταν καλύτερα; Θολό (με Θήτα κεφαλαίο). Μάλλον τα παιδιά των ΤΕΙ έχουν καλύτερα σχέδια από τους ιθύνοντες των πολιτικών παρατάξεων. Για του λόγου το αληθές παραθέτω και τη δική τους άποψη για το σχέδιο Αθηνά:

Δεν πάμε πουθενά! Δεν πάμε πουθενά!

Στ' αρχίδια μας το γράφουμε το σχέδιο Αθηνά!

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΧΗΜΕΙΕΣ

Στη νέα γραμματική του γυμνασίου πληροφορήθηκα ότι πλέον ο κανόνας του τελικού "ν" αλλάζει και πάλι. Ο κανόνας, μετά τις γλωσσικές μεταρρυθμίσεις της δημοτικής είχε διαμορφωθεί ως εξής:

Τελικό "ν" προστίθεται όταν η λέξη που ακολουθεί αρχίζει με φωνήεν, ή με "κ", "π", "τ", "ξ", "ψ", "μπ", "ντ".

Ο κανόνας αυτός φαινόταν καλός, αλλά είχε προβλήματα. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

• Κλείνω την πόρτα και όχι κλείνω τη πόρτα (ξεκινάει με "π").
• Έχω δύο δρόμους μπροστά μου, ο ένας δείχνει καλός και ο άλλος κακός. Προφανώς θα πρέπει να ακολουθήσω τον καλό και όχι …να ακολουθήσω το καλό (ξεκινάει με "κ").
• Πήδηξα το μαντρότοιχο και όχι πήδηξα τον μαντρότοιχο (ξεκινάει με "μ").
• 
…ακολουθώντας το ρου της ιστορίας και όχι …ακολουθώντας τον ρου της ιστορίας (ξεκινάει με "ρ")
• Έχω δύο αξιωματικούς για απόλυση, ο ένας είναι μάχιμος, ο άλλος γραφιάς. Ποιόν να απολύσω; Να απολύσω το μάχιμο και όχι …να απολύσω τον μάχιμο (ξεκινάει με "μ").

Εκτός από τα δυο πρώτα παραδείγματα, τα υπόλοιπα τρία καταδεικνύουν προβλήματα που ενυπάρχουν στον κανόνα όπως αυτός είχε διαμορφωθεί μέχρι χθες. Ο κανόνας έρχεται τώρα να «διορθωθεί» με την εξής προσθήκη:

Τελικό "ν" προστίθεται και στις περιπτώσεις που η λέξη που ακολουθεί είναι κύριο όνομα αρσενικού γένους, π.χ. κάλεσα τον Χρήστο και όχι κάλεσα το Χρήστο.

Προφανώς, η προσθήκη αυτή θεραπεύει κάποιες από τις παθογένειες του προηγουμένου κανόνα, αλλά όχι αυτές που καταδείξαμε στα παραδείγματα. Είναι, λοιπόν, φανερό ότι, όπως συμβαίνει με τους νόμους του Ελληνικού κράτους, έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τους κανόνες της γραμματικής: γίνονται βεβιασμένες λανθασμένες ενέργειες που ακολουθούνται από ακόμη πιο λανθασμένες διορθωτικές κινήσεις κοκ.

ΟΣΑ ΔΕΝ ΠΙΑΝΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ

Η Αρλέτα ξανά στο Βόλο 4 χρόνια «μετά».

Άργησα λίγο, αλλά είναι ενδιαφέρον:

«…Η σημερινή κρίση, για την οποία όλοι συζητάμε, δε ξεκίνησε πριν δυο-τρία χρόνια. Ξεκίνησε από τη «μεταπολίτευση» του 1821!. Από εκείνη τη «μεταπολίτευση»!. Εγώ αγαπώ τα σπίτια και έχω χτίσει ένα σπίτι, άσχετα αν δεν το έχω πια. Όταν χτίζεις ένα σπίτι, το κυριότερο πράγμα που θα του βάλεις είναι τα θεμέλια. Αν δε του βάλεις καλά θεμέλια, το σπίτι θα έχει πάντα προβλήματα. Κάθε λίγο και λιγάκι θα θέλει επισκευές, και μάλιστα χοντρές. Το να το βάψεις είναι εύκολο, το να του βάλεις κουφώματα είναι εύκολο. Το να του φτιάξεις τα θεμέλια είναι σχεδόν αδύνατο. Πρέπει να το γκρεμίσεις και να το ξαναχτίσεις από την αρχή.
Ένα κράτος, λοιπόν, είναι πολύ δύσκολο να γκρεμιστεί. Κι εμείς, όταν γκρεμίστηκε το κράτος μας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – όπως άλλωστε και στον Α’ Παγκόσμιο – δεν πήραμε την ευκαιρία να το ξαναχτίσουμε. Ήμασταν πολύ απασχολημένοι με το να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας και να στέλνουμε στην εξορία την καλύτερη μερίδα της νεολαίας!. Θεωρώ ότι τότε χάθηκε μία γενιά, η οποία βγήκε πικρή, καθημαγμένη, τραυματισμένη και η οποία ουδέποτε δικαιώθηκε. Και δε μιλάω μόνο για τους αριστερούς, μιλάω για όλους. Γιατί κανείς δεν έχει δικαίωμα να καπηλεύεται αυτά τα πράγματα!.
Τώρα προσπαθούν να φτιάξουν την αλυσίδα ενός «ποδηλάτου» εν κινήσει… Ενώ αν το σταματήσει κάποιος για 5 λεπτά, θα μπορέσει η αλυσίδα να ξεκινήσει σωστά. Πώς σταματάει όμως ένα κράτος; Ένα κράτος δεν μπορεί να σταματήσει. Και νομίζω ότι δεν καταλαβαίνουμε τι θα πει «σταματάει» το κράτος. Δεν καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αν από την επόμενη μέρα δεν υπάρχει, όχι το 30-40% του μισθού αλλά τίποτα. Κάποιοι βέβαια μπορεί να έχουν μια καβάντζα και να τα βγάλουν πέρα. Αυτοί όμως που δεν έχουν τι θα κάνουν; Και είναι πολλοί αυτοί που δεν έχουν. Δεν καταλαβαίνουν, λοιπόν, ότι το μόνο που μας μένει είναι να βοηθήσουμε – και κυρίως οι πολιτικοί – αυτό το άμοιρο κράτος να φτάσει σε κάποιο βιώσιμο επίπεδο, την ώρα που κινείται ακόμα!.
Οι πολιτικοί, αυτοί που ακόμα και σήμερα δείχνουν να μην έχουν καταλάβει τίποτα απ όσα συμβαίνουν γύρω τους!..
Να κάνω μια πρόταση; Όποιος βάζει από εδώ και πέρα υποψηφιότητα για οποιαδήποτε δημόσια θέση στην Ελλάδα, πρέπει να τηρεί τρεις κανόνες: να στέλνει τα παιδιά του σε δημόσια σχολεία, να πηγαίνει σε δημόσια νοσοκομεία, και να κυκλοφορεί με τα μέσα μαζικής μεταφοράς!!.»

Διαβάστε το σχετικό άρθρο στο www.anapiria.gr:

13 Ιουνίου – Η Αρλέτα ξανά στο Βόλο 4 χρόνια «μετά» για τα άτομα με αναπηρία

ΓΙΑΤΙ Η ΙΣΠΑΝΙΑ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ειδοποιός διαφορά: τα γραφεία στην Ισπανία είναι τακτοποιημένα.

ΠΕΝΙΑ ΤΕΧΝΑΣ ΚΑΤΕΡΓΑΖΕΤΑΙ

Τα νέα φλάουτα που προτείνει η Κονομισιόν  εν όψει της επερχόμενης πτώχευσης.

Ο ΜΗ ΧΟΙΡΟΣ ΒΕΛΤΙΣΤΟΣ

Εκλογές έρχονται και λέω να καταθέσω την άποψή μου για τους εκλεκτούς που επιθυμούν τόσο να παρατείνουν όσο μπορούν την εξουσία που ήδη κατέχουν, όσο και να εξασφαλίσουν για μια τετραετία ακόμη τους παχυλούς μισθούς που λυμαίνονται από το υστέρημα των ανέργων και των αστέγων που δημιούργησαν επιμελώς από το 1974 και εδώ. Βεβαίως, είναι και η διασφάλιση της επιπλέον σύνταξης που θα τους χαρίσει καλά γεράματα σε αντίθεση με τις στρατιές των χαμηλοσυνταξιούχων των οποίων τα ασφάλιστρα έπαιξαν οι ίδιοι σε τοξικά και άλλα ομόλογα νομίμως, βεβαίως, αλλά με παπαρονόμους που οι ίδιοι ψήφισαν επιμελώς όλα τα προηγούμενα χρόνια, ενώ δεν έδειξαν ούτε στο ελάχιστο την ίδια επιμέλεια στη διασφάλιση της διαφάνειας και της ορθολογικής λειτουργίας του κράτους.

Η άποψή μου λοιπόν έχει ως εξής: πρόκειται για ανθρώπους που έχουν μεγάλο ταλέντο στην κοροϊδία όλων ημών, καθώς επίσης και στην ακατάσχετη παπαρολογία. Κι αν ρωτήσετε πώς γίνεται να μην υπάρχει ούτε ένας σωστός από δαύτους, θα σας απαντήσω ότι είναι μάλλον απίθανο ένας από μας, που δεν διαθέτει, όμως, τα παραπάνω ταλέντα, να ανέβει τόσο ψηλά στα σκαλοπάτια της εξουσίας. Εδώ, οι ελεεινοί συνδικαλιστές στο χώρο εργασίας μου παλεύουν για μια θεσούλα στο φτωχό συνδικαλιστικό στερέωμα και γίνονται μάχες μέχρι θανάτου, πού να τη βγάλεις καθαρή για κάτι παραπάνω· κι έχει μεγάλο δρόμο μέχρι να φτάσει κανείς στα βουλευτικά έδρανα… 

ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ "ΜΠΟΥΚΕΤΟ" ΤΟΥ ΜΑΓΚΟΥΦΗ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑ

Πρόσφατες έρευνες ιστορικών κατέληξαν στη διαλεύκανση των συνθηκών του θανάτου του Μαρά, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης. Τα ακριβή αίτια παραμένουν αδιευκρίνιστα, καθώς τα νούμερα δεν είναι ευδιάκριτα, αλλά η έρευνα βρίσκεται σε καλό δρόμο:

ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Αφιερωμένο σε όλους όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1980...

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...



Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί… Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά... Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση...

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα... Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους... Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε... Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα... Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τί φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας : ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Το άρθρο είναι από το on-news.gr

ΖΟΦΟΣ

Ο θάνατος του Καντάφι, είπαν πολλοί, ήταν ο θάνατος που του άξιζε. Δεν συμφωνώ· σε κανέναν δεν «αξίζει» ένας τέτοιος θάνατος και σίγουρα μια κοινωνία δεν μπορεί να καυχιέται που έθρεψε στους κόλπους της τόσο τον Καντάφι, όσο κι αυτούς που τον λιντσάρισαν. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο «συνταγματάρχης» Καντάφι έκανε οπωσδήποτε μεγάλο κακό στη χώρα του, καθώς το καθεστώς που ο ίδιος εγκαθίδρυσε στη Λιβύη για 42(!!!) ολόκληρα χρόνια, έσπειρε σπόρους για να ανθίσει η καφρίλα, η απανθρωπιά και η κτηνωδία σε όλο τους το μεγαλείο. Μια βόλτα στα ελληνικά γήπεδα, ένα δρομολόγιο σε μποτιλιάρισμα και μια ματιά στα γεγονότα της Πέμπτης δείχνει ότι και οι δικοί μας ταγοί έχουν κάνει καλά τη δουλειά τους από τον εμφύλιο και ύστερα. Αυτός ο τόπος και αυτός ο πλανήτης δεν έχουν μέλλον… 

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ - ΒΑΞΕΒΑΝΗΣ

Διαβάστε περισσότερα στο "Κουτί της Πανδώρας". 

DENNIS RITCHIE -- IN MEMORIAM

Στις 12 Οκτώβρη 2011 μας άφησε για πάντα ο Dennis Ritchie, ένας υπέροχος άνθρωπος. Ο Ritchie, μαζί με τους Thompson, Kernighan, Pike και McIlroy είναι οι πρωτεργάτες του UNIX και της γλώσσας C, είναι αυτοί που με τη δουλειά τους άνοιξαν το δρόμο στο ελεύθερο λογισμικό και με τα εργαλεία τους έδωσαν φτερά στην επιστήμη των υπολογιστών. Για να μην μακρηγορώ, παραθέτω σχετικό άρθρο του Economist από τις 10 Ιουνίου 2004.

Στη φωτογραφία, ο Ritchie (όρθιος) με τον Thompson στα εργαστήρια Bell, στο Murray Hill, τον καιρό που φτιαχνιόταν το UNIX.

ΠΡΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΛΠ

ΧΑΣΑΤΕ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΩΝ BON JOVI;

ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΣ

Ένας Κύπριος επιχειρηματίας βρίσκεται στην Κρήτη για δουλειές και πιάνει κουβέντα με έναν Κρητικό. Κάποια στιγμή η συζήτηση παίρνει σωβινιστική τροπή και λέει ο Κύπριος:

-Δεν έχετε ανάπτυξην στο νησίν. Τόσους αιώνες δεν μπορέσατε να κάνετε τίποτε παρά μόνον ρακήν, ελιές και πρόβατα. Εμείς άμαν είχαμεν την Κρήτην θα κάναμε ανάπτυξην, θα είχεν τώρα ουρανοξύστες, τράπεζες, λιμάνια, θα την εκάναμε οικονομικόν κέντρον της Μεσογείου.

Οπότε ο Κρητικός, σταυροπόδι, στρίβει τη μουστάκα του και λέει:

-Ε, εμείς άμα είχαμε την Τσίπρο θα την είχαμε ολόκληρη…